Het was grappig dat de mensen van een latere afspraak maar vast kwamen kijken naar een lezing in de buurt om te zien of het wel wat voor ze was. Dat kon omdat het hele programma op internet staat.
Mensen uit Olst en Wijhe staken de IJssel over om eens te komen kijken bij de lezing in Twello/Terwolde, om te zien of ze gebruik zullen maken van de gereserveerde datum op 4 oktober. Ze troffen het in zoverre niet, dat het de eerste keer was en ik er nog een beetje in moest komen.
Uit Nijmegen (24 mei) kwam men kijken in Beek (bij Nijmegen) en zij waren gelukkig enthousiast. Zij gaan de plaatselijke boekhandel inschakelen. Geleen (1 oktober, een grote bijeenkomst) had naar de eerdere plaatsen opgebeld en op grond van die informatie is de afpraak bevestigd.
Ik kan wel zeggen, dat het in de verschillende plaatsen, met ongeveer dezelfde stof, heel anders verloopt.
In Twello was het de ANBO die de bijeenkomst organiseerde. In de nabespreking bleek dat men veel herkende. Er werd wel de nadruk op gelegd dat het om mensen van het platteland gaat, op de Veluwe. Achteraf kwam men verhalen aan mij persoonlijk vertellen, zaken die te persoonlijk waren voor de hele groep. Wat kunnen kinderen toch hatelijk zijn als hun ouders wat geluk zoeken.
Hier was ook de eerste discussie die telkens terug zou komen, nl over de nieuwe wet, de WMO, waarbij de gemeente de lokale zorg gaat organiseren. Ouderen moeten in commissies meedenken en zo nodig bijsturen. Want we zijn mondige voorzieningen-consumenten.
In Nijmegen was het geen ouderenbond, maar de RIWB, een instelling voor begeleid wonen. Ik bleek te zitten met een publiek vooral van jongeren, en niemand boven de 50 jaar! Men had om dit onderwerp gevraagd. Eerst vertelden mensen uit eigen kring - wel zelf ouder- hoe ze het ouder worden beleefden. Een vrouw liet zich niet van de wijs brengen: ook al ben je beperkt in je mogelijkheden, het is toch mogelijk leuk te leven.
Wat mij opviel was de kwaliteit van de discussie: de aanwezigen bestonden half om half uit psychiatrische patienten en verzorgers. Kennelijk is men geoefend in het onder woorden brengen van heel persoonlijke gevoelens en opvattingen. Aan Joos werd ook om zijn mening gevraagd. Men zei achteraf dat hij mensen had bemoedigd met zijn vrolijke uitstraling. Eigenlijk kreeg ik de indruk dat men bang was voor het ouder worden, en dat wij lieten zien dat het best meevalt!
Beek, bij Nijmegen. Weer dezelfde reis van de vorige dag, met tot troost de bloeiende sleedoorn overal langs de weg.
In Beek van het een ouderenbond, de Unie KBO die organiseerde. Er waren veel waardevolle aanvullingen. Hoe moeilijk het is om positief te blijven bij alle negatieve informatie in de media. En hoe belangrijk het is om gewoon in eigen omgeving tegen doorzeurende negativiteit in te gaan. En dat je ook ongeorganiseerd van betekenis kunt zijn voor anderen. Een warme bijeenkomst, met als aandenken een prachtige zelfgemaakte 3D kaart. We zijn toen maar in een hotelletje gekropen, weer naar Bussum in de nacht werd wel wat veel.
De laatste in deze serie was Hengelo, de jaarvergadering van de COSBO, de samen-werkende ouderenbonden. De hartelijke en enthousiaste voorzitster besprak het werk van de commissies en weer bleek wat voor zware wissel er wordt getrokken op de inzet van ouderen, vaak al mensen van zeer gevorderde leeftijd, om stapels papieren door de werken en van commentaar te voorzien. Het blijkt moeilijk om jongere-ouderen (net gepensioneerden bijvoorbeeld) voor dit werk te vinden. Ik ben erg benieuwd hoe deze wet in de praktijk gaat uitpakken, en vooral hoe dat beroep dat er op de ouderen wordt gedaan gaat werken.
Uit Leusden werd opgebeld dat de afgesproken bijeenkomst op 3 mei naar 11 oktober is verschoven en dat kwam me wel goed uit. Eerst maar eens lekker pitten.
Tot de volgende keer
Liebje Hoekendijk
