Begin 2012 wordt deze website geheel vernieuwd!
Wees een van de eerste om hierover informatie te krijgen en schrijf u in voor de nieuwsbrief:
Een nieuwe levensfase……?
Manda Kapil
"Ik sta even stil en dat is een hele vooruitgang” Deze uitspraak van Berthold Brecht geeft de essentie van de cursus "Een nieuwe levensfase” goed weer. Deze cursus wordt momenteel op verschillende plaatsen in ons land gepromoot. Als je duidelijk wil maken voor welke leeftijdsgroep die dan bedoeld is beland je al gauw in een zee van misverstanden, vooroordelen en onwetendheid. Hoe komt dat toch, het was toch zo duidelijk. Je leven bestond uit drie fasen. Jeugd en leren, werken en gezin stichten en met pensioen gaan en eindelijk lekker genieten zolang het nog kan. En dat kan tegenwoordig steeds langer want we hebben het tegenwoordig al jaren goed voor elkaar, we kunnen steeds vroeger met pensioen.
Toch zijn er de laatste jaren weer veranderingen op komst of al aan de gang. De verwarring hierover neemt toe en Professor Jan Baars heeft in zijn recent verschenen boek
"Het nieuwe ouder worden, Paradoxen en perspectieven van leven in de tijd” dit kort en krachtig verwoord in de volgende paradox: "...De levensverwachting heeft zich gedurende de laatste anderhalve eeuw verdubbeld terwijl we juist eerder stoppen met werken en merkwaardig genoeg ook op jongere leeftijd tot de "ouderen” worden gerekend..." Om hier toch enige duidelijkheid in te verschaffen wordt nu onze levensloop niet in drie fasen in gedeeld maar in vijf.
Na het zestigste levensjaar volgt de actieve ouderdom en pas na het vijfentachtigste kan afhankelijkheid en intensievere zorg nodig zijn. Die vierde levensfase is eigenlijk een toegevoegde, in de geschiedenis van de mensheid nog niet eerder voorgekomen nieuwe levensfase. Als je hiervan goed doordrongen bent vindt je het eigenlijk wel steeds meer vanzelfsprekend dat hierover zeer verschillende, tegenstrijdige en steeds weer veranderende meningen, gebaseerd op persoonlijke ervaringen, de ronde doen. Wat vroeger vanzelfsprekend was staat nu ter discussie.
Zie ik het wel goed? Zo rond je vijfenvijftigste begin je toch wel met terug zien op je leven in combinatie met vooruitzien en wat moet of wil ik nog. Is het nu traditioneel stoppen met werken en plannen maken om al reizend of uitsluitend bezig zijn met je hobby volop genieten? Iemand zei eens tegen mij: "dat maakt echt niet altijd gelukkig, want het zijn egoïstische bezigheden." Dat zette mij toch wel aan het denken. Maar wat dan? Toch misschien eerst maar eens die cursus "Een nieuwe levensfase volgen? Ja, tijden veranderen nietwaar. Wat denkt u, al ervaring met andere dan standaard reacties?
Ik hoor het graag. Dus reageer! Ik ben benieuwd.
Manda Kapil.
Erica Eykema
2006-11-08 22:09:57 1067
Actie houdt vitaal. Nu wij steeds ouder worden, kunnen we tot op steeds hogere leeftijd actief blijven. Zestigjarigen starten nog een eigen onderneming.Een evenementenbureau of een meubelwerkplaats. Vaak zijn het keuzes, die vroeger dromen waren en niet uit konden komen. De huidige Vut-generatie, de 55 plus, zal nog veel jeugddromen kunnen laten uitkomen.
De kenmerken van de levensfase van de 55 en 60 jarige is vaak een andere dan de kenmerken van jongeren. De oudere wil graag zijn/haar ervaring overdragen aan anderen of jongeren. In wezen is het beroep van leerkracht/docent specifiek voor de wat oudere weggelegd. Zij hebben niet alleen de kennis maar ook de "mensgerichtheid"om het over te dragen.
Maar er zijn ook talloze mogelijkheden om actief te zijn zonder dat betaald werk een gegeven is. Afgelopen zaterdag 4 november was het de dag van de vrijwilligers, "Make a difference day" een goede manier om kennis te maken met wat er mogelijk is op veel gebieden.
Ook zie je dat steeds meer 60ers een studie oppakken en kort geleden promoveerde een 82 jarige in de Engelse literatuur. Mooi voorbeelden van actief ouder worden.
marijke
2008-03-25 11:30:12 4808
ik heb er veel aan door steeds alles op te schrijven wat ik heb gedaan in mijn leven. Ik gebruik daar een boek voor: www.mijnmemoires.nl
Door alles op te schrijven wat er gebeurt is, sta ik er ook steeds bij stil wat ik heb meegemaakt en wat ik allemaal nog kan gaan meemaken. Zo blijf ik lekker actief, kan iedereen dat (later) lezen en hoef ik niets te vergeten.
