Begin 2012 wordt deze website geheel vernieuwd!
Wees een van de eerste om hierover informatie te krijgen en schrijf u in voor de nieuwsbrief:
LEVENSKUNST ON TOUR (3)
Door Liebje Hoekendijk
Even twee losse eindjes van de vorige bezoeken: Kan er een voorlezer gevonden worden voor de 90 jarige mevrouw met een jappenkamp-syndroom...
... en hoe zit het met de 85 jarige vrijwilligster die zo bot uit haar werk was gezet? In beide gevallen was het goed dat we er bij de verantwoordelijke personen op terug zijn gekomen, dat werd gewaardeerd. Volgende keer hopen we op meer nieuws.
Tot eind 2006 hadden we nog een serie lezingen in Rotterdamse wijken en een in Deventer, hier de ervaringen:
23 november bibliotheek Alexanderpolder.
Een heel klein gezelschap, maar dat staat kwaliteit niet in de weg. Een opvallend verhaal van een van de bibliothecarissen: hij en zijn spaanse partner hadden de laatste fase van het leven, anderhalfjaar, van een ouder verzorgd: een spaanse en een nederlandse. Dat was zwaar, maar hun voornaamste ervaring was dankbaarheid dat ze dit hadden kunnen en mogen doen.
Een vrouw was even oud als ik: ook eerst alleen moeder en vrijwilligster en toen de stap naar betaald werk als een grote bevrijding. Kursussen erbij enz. We hadden ongeveer hetzelfde meegemaakt. Nu was er alleen het vrijwilligerswerk en dat was goed.
1 december bibliotheek IJsselmonde.
Aardig en zeer levendig groepje.
Het nagesprek ging hier vooral over de overgang van betaald werk naar de penssionering. Een heer zei dat de verminderde status van de gepensioneerde al begint voordat iemand goed en wel weg is. Hij had een leidinggevende functie, maar merkte in het laatste jaar dat men ‘vergat’ hem van belangrijke vergaderingen op de hoogte te stellen. ‘Je er niet over opwinden, dat is het enige. Het helpt om ook innerlijk los te komen van de functie, maar als dat al tijdens je werkperiode, door anderen gebeurt is dat wel pijnlijk'
Zijn vrouw, een wijkverpleegster, zegt een workaholic gewest te zijn. Toen haar man haar de ruimte gaf om toch door te werken ook al was hijzelf met pensioen, voelde ze zich heel dankbaar. Later zei ze telkens dat ze zou stoppen, maat stelde het steeds uit. Nu is ze dan gestopt, maar houdt wel de band aan met de oude collegas en bezoekt ook nog de mensen waarvoor ze zo lang heeft gezorgd, en heeft nu meer tijd voor hen. Zo is het goed.
Een predikant ervaart het als een bevrijding dat hij, met zijn vrijwillige bezoekwerk aan mensen in het ziekenhuis niet altijd een ‘boodschap’ hoeft te brengen. Gewoon maar aandacht, en vooral luisteren, dat is zo nodig en zo welkom. Ik hoor de mooiste verhalen, mensen zijn zo boeiend.
(Drie van dit groepje kenden Dwarslagen)
12 december: Deventer woon/zorgcentrum Humanitas.
De 70 vrijwilligers krijgen een feestje. Een lezing (van mij), een diner (zeer goed) en een cadeau.
De activiteitenleidster vroeg of het behalve over het boek ook over vrijwilligerswerk zou kunnen gaan. Dat kon.
Tijdens het bespreken van de ‘checklist’ (hst 5) werd duidelijk dat de belaangrijkste motivatie voor vrijwilligers in z’n instelling is, dat ze contact mert andere mensen zoeken en dat ook vinden. Dat ze gewaardeerd werden waren ze zich zeer bewust. Maar een heer wilde toch met nadruk de vraag stellen: ‘En als ze dit nou niet voor ons zouden doen, zouden we dan geen vrijwilliger zijn?’ Hij herhaalde deze opmerking een aantal malen, het was belangrijk voor hem. Ik denk dat ik wel weet waarom. Vrijwilligers melden zich om iets nuttigs te doen. Daar hoeft niets tegenover te staan. Geen loon natuurlijk, maar ook geen feestje. De motivatie is het werk zelf, dat in de eerste en laatste plaats.
Het was al 6 uur en we konden blijven eten. Tijdens de maaltijd kwamen zeker 10 mensen naar ons toe met vragen over het boek: hoe heette het precies, waar kon je het krijgen , …voor verjaardag vragen… enz. Wij hebben standaard altijd flyers bij ons en die gaven we dan maar en lachten in het vuistje: want iedereen zou bij het afscheid het boek cadeau krijgen!
Voor ons was er een bos bloemen, wat zeg ik, er was een bos ook voor Joos! En terecht, zonder zijn bereidheid en enthousiasme en auto zou al dat gereis niet mogelijk zijn.
14 december bibliotheek Crooswijk/Kralingen.
Een aardig grote groep, precies goed om iedereen de kans te geven deel te nemen aan het gesprek en toch de aandacht van anderen te krijgen. Het nagesprek bleek dit keer te gaan over ‘actief blijven’.
Een vrouw van over de 90 zat in een rolstoel. Dat was moeilijk te accepteren maar nu gaat het. ‘Dank zei deze lieve vrijwilligster (naast haar) kom ik overal’. En, ik kan nog wat doen voor anderen: ik kan mooi schrijven. Ik schrijf dus brieven voor andere mensen.
Een vrouw had het boek bij zich, want alle 270 vrijwilligers van het huis Joachim en Anna hadden het als kerstcadeau gekregen, en zij was daar een van. Zij woonde in een aanleunwoning maar kon zo moeilijk maatjes vinden voor de dingen die ze wilde ondernemen. Ze probeerde het eens met een strandwandeling, maar de een had schoentjes met hakjes aan en de ander wilde de eerste de beste horeca in. Toen volgde een stroom van adviezen van de groep hoe je mensen zou kunnen vinden om samen dingen mee te doen.
Een heer zei dat hij maar eens over zijn hart had gestreken en een vrouw, die altijd klaagde dat ze zo alleen was, een bezoekje had gebracht. Deze had toen twee uur lang alleen maar geklaagd, gek dat er geen mensen op bezoek komen!
Hoe kun je mensen activeren die alleen maar passief zijn en alleen maar klagen? Soms begrijpen ze dingen niet: Deckers (bekend directeur van Humanitas-instellingen) had een soort museum ingericht. Voorwerpen uit de oude doos (petroliestel, kolenkachel enz enz) bij elkaar gebracht in een oud interieur. En wat blijkt: licht-dementerende ouderen, die zich helemaal verdwaald voelen in deze tijd, veren op en worden wakker als ze de dingen van vroeger weer herkennen. Maar het zure commentaar hier en daar: ‘al die oude rommel, wat moet je ermee’.
Achteraf klaagde iemand dat de leiding van instellingen zelf zo laks was wat betreft activiteiten. Ze vraagt iets, het wordt toegezegd en een jaar lang gebeurt er niks.
Er werd (niet voor de eerste keer) gevraagd of het boek ook op cd kon komen?
De mensen maakten geen haast op te stappen, en vonden het vooral ‘gezellig’. Maar ze herkenden wel veel wat wat ik had verteld.
In januari staan er weer heel wat op de agenda. U hoort ervan.
Ik wens iedereen goede feestdagen!
Liebje Hoekendijk
