Een nieuw jaar, een nieuw begin. Een vraag zou kunnen zijn: "Wat is er dan zo nieuw aan het ouder worden in onze huidige samenleving?" Ik ga eerst maar eens te rade bij mijn vroegere leermeester de heer Karel Reestman (o.a. sociaal filosoof). Hij is helaas in December 2006 op 92 jarige leeftijd overleden maar zal nog blijven voortleven door middel van zijn boeken over ouderworden. Want hij was zijn tijd ver vooruit wat betreft zijn visie op het ouder worden in deze veranderende tijd en in de toekomst. Wat o.a. neerkomt op het feit dat wij langer gezond en vitaal blijven. Maar op bijna de helft van dat leven aan de kant gezet worden door de samenleving in je arbeidzaam leven en andere soorten functies. Zijn zienswijzen zijn nader uitgewerkt in het vorig jaar verschenen boek "
Het nieuwe ouder worden" van Prof. Jan Baars.
Ik heb eens van hem de volgende tekst gelezen: “wie 100 wordt doet 40 jaar niets”. Dit moet je natuurlijk niet letterlijk nemen maar er zit toch iets in. Ik denk dat we ons noch te weinig bewust zijn van het feit hoe belangrijk zinvol werk kunnen en mogen doen (betaald of onbetaald) in de samenleving is. De jonge senioren hebben al een ander leven achter de rug dan de degenen die ouder dan 75 jaar zijn. In plaats van in hun jeugd armoede en oorlog te hebben mee gemaakt hebben zij veel meer kansen gehad om bijvoorbeeld opleidingen te volgen en kennis en ervaring op te bouwen. Ik denk toch dat zij anders aankijken tegen "ouder worden is een feest". Als de samenleving duidelijk laat merken dat, afgezien van het aanbieden van goede zorg, ook mogen ervaren dat je blijft meetellen en gewaardeerd wordt om wat je bijdraagt aan de samenleving van essentieel belang is. Het klassieke model van 'de zorg behoeftige oudere' vraagt om vernieuwing. Wanneer wordt eens ingezien dat "genieten van een welverdiende rust" ook onderbelasting en verveling met zich mee kan brengen. In de jaren dat de VUT regeling tot stand kwam werd er ook een organisatie opgericht met de naam "Vereniging tegen het arbeidsethos". Maar zo’n 15 jaar later werd die weer opgeheven. In de krant stond boven het bericht de kop:"de Vereniging tegen het arbeidsethos is zelf weer aan het werk gegaan". Ja, het kan verkeren. Ook las ik eens en interview met een man die van een uitkering leefde en min of meer gedwongen werd door zijn begeleiders te gaan werken. Na een maand van werken wist hij niet hoe hij iedereen moest bedanken. Hij zei: "ik wist niet meer wat ik miste". Ja, eigenlijk is er maar een ding erger dan moeten werken, niet meer mogen werken.
Manda Kapil.
| |
| Bram |
2007-01-10 14:38:28 1270 |
|---|
| Maar in Nederland heerst er vaak een taboe, wat betreft het praten over arbeidsloosheid en werksituaties. Je mag nooit zeggen dat iemand aan het werk moet, zonder een nare reactie te krijgen. |
| |
