Levenskunstvanouderen.nl || Naarden: On tour (6)

15 maart, Naarden, Stendshal filosofiegroep.
‘Oud is feest, maar je moet wel zelf de slingers ophangen’. Een deelnemer citeerde dit chinese gezegde. Dat houden we er in.
Wat is dat leuk, zo’n prive initiatief van een ouder echtpaar dat zijn huis openstelt voor een groep mensen die maandelijks bij elkaar komen uit het hele land voor een spirituele of maatschappelijke avond, maar vooral ook omdat het een vriendenkring is geworden. Zeer verfrissend dat niet alles door (gesubsidieerde) instellingen aan ons wordt aangeboden, al blijven dit soort initiatieven wel schaars. Er waren wel 30 mensen op elkaar gepropt in de suite van een oude villa. Het was echt ‘Tussen de schuifdeuren’.

De leeftijden verschilden van 30 tot 87 jaar. En daar heb je meteen een vreemd verschijnsel: ik sta daar voor die groep en voel me 30! Terwijl ik zoals bekend 75 ben. Soms voelen tachtigers zich 40, of eigenlijk kwajongens van 7 (Joos). En dat terwijl onze verpakking wel steeds veroudert. Dat botst. Je wordt aangesproken op die verpakking, het uiterlijk, terwijl je je zo niet voelt. Eigenlijk ben je zelf, van binnen, leeftijdsloos. Dat lijkt me wel iets om als een soort basis uit te stralen en vandaaruit ook anderen tegemoet te treden.

Een deelnemer kwam weer met haar dankbaarheid voor de analyse van Dwarslagen, ze werkte er nog steeds mee, terwijl ze alleen maar een boekbespreking had gelezen begin jaren 70! Ik heb haar het echte boek (uit 1969) maar opgestuurd.

29 maart: Nijmegen. Zorgcentrum Margriet, voor bewoners, familie en vrijwilligers. Dit was al de vierde keer in Nijmegen. Mond tot mond. Er werd bijgezegd dat ik hethaal van oom Henk niet moest vergeten, hergeen geschiede. Voor verpleeghuisbewoners moet je nieta ankomen met ‘oud is feest’ en het imagoprobleem van ouderen zal ze ook worst zijn. Ik had twee themas: LOSLATEN en GREEP KRIJGEN. Het was weer een heel bijzondere avond. Ik heb wel een lesje geleerd. Ik ben zelf eigenlijk een beetje bang voor een verpleeghuis, bang dat je daar ooit in terecht zou komen. En wat gebeurt: ik vraag tijdens de pauze of mensen op de briefjes die klaarlagen, in willen vullen wat in hun leven positief is of was. Ik krijg een hele oogst, van bewoners, medewerkers, vrijwilligers en toevallige voorbijgangers! Een greep:

John wil de mensen bedanken voor het geheel wat hij over de gehele dag mag meemaken.

Joop: ik doe voor de medemens reeds vele jaren mijzelf geven en ik wil altijd voor hen klaarstaan wat er ook gebeurt. Ik geniet en laat de medemens meegenieten.

Denk ik geld kwijt te zijn, blijkt dat het in de tas zit!!!

Dit is uit mijn hart geschreven, dat ik blijmoedig mag blijven, Liebje heeft toch mij wat geleerd. Dank hiervoor.

Een positief punt is de liefde van mens en dier om mij heen. Ik geniet van de zon, van een kind, een lach.

Ik ben blij met mijn herinneringen, de mooie en de droevige, en mijn spijt en vreugde.

Positief in mijn leven is: een prettig gezin, fijn huis en tuin, mijn vrijwilligerswerk en wat ik de bewoners, maar ook wat zij mij hebben te bieden.

Ik ben blij omringd te worden door fantastische vrijwilligers. Zonder hen zou er weinig van de grond komen.

Ik geniet altijd van de activiteiten die geboden worden.

Als je als vrijwilliger moeilijk hebt staan degene die je altijd helpt klaar voor jou. (Ik heb toen aan de vrijwilligers die er waren gevraagd of ze vonden dat ze veel kregen, en ze zaten op een rij allemaal te knikken!!)

Ik heb een lieve zuster die ‘s morgens altijd met een lach binnenkomt

Het zijn de kleine dingen die het doen. Het gebed helpt ook.

Een vriendin van 90 heb ik. Met nare en blijde gebeurtenissen weten we elkaar te vinden.

Als vrijwilligster voor dementerenden ervaar ik elke keer opnieuw een diep contakt wat me enorm blij maakt. Contact van hart tot hart. (een toevallige voorbijganger)

Wij kwamen bij toeval, op een rondwandeling in Huize Margriet, langs en keken even binnen.We werden uitgenodigd om binnen te komen maar wisten niet wat ons te wachten stond. Maar nu we na de lezing van Liebje de woorden tot ons lieten doordringen dacht ik wat een geweldig mens. Ik heb wijze woorden en veel positiviteit gehoord. Inderdaad, loslaten en aan de andere kant: doen.

U zegt moeilijke dingen opeen eenvoudige manier (er was gevraagd of men nog wensen had om te proberen deze te realiseren)

Ik wil naar Ben Leeuwen toe, met mijn rollator. Ongeveer 35 kilometer. Ik ben het aan het uitrekenen. Mijn vriendin ook.

Dat u zich op uw leeftijd zozeer inzet om mensen, ook in het verpleeghuis, te stimuleren om voor zichzelf op te komen. Iedereen heeft wel iets dat je graag zou willen. Wat een oogst! Ik wilde ze allemaal opschrijven, want iedereen die de moeite nam iets op te schrijven is dat waard.

2 april: De WOUW Amsterdam.
De wouw is een afkorting van Wijze Oude Wijven, maar het bestuur wil van die oude betekenis af. Jammer. Ik heb zo’n 30 jaar geleden op internationale conferenties, als het over groepen in Nederland ging, altijd graag verteld over de ‘Wise Old Bitches’ – in het Engels is het nog cru-er. Maar iedereen vond dat altijd prachtig.
Helpt opleiding bij levenskunst? Ja, maar vooral voor dat deel waarbij je leert dat je soms zaken rationeel op een rijtje moet zetten en je niet te laten overspoelen door emoties. Maar dan is ‘verstandig zijn’ een betere aanduiding dan ‘geleerd zijn’.
De aanwezige vrouwen droegen mottos aan: blijf nieuwsgierig, en: blijf krachtig, en: blijf ondernemens. Geniet van het nu. Houdt je netwerk op peil. Kijk om je heen.

12 April Heilo
Dat was een verassing! Mevrouw Rietje Terul-Meijer had zich 12 jaar ingezet als voorzitter van de SWO (hier SOH). Toen haar gevraagd werd wat zij wilde krijgen ter ere van haar afscheid, koos ze de lezing Levenskunst van ouderen! Dat is wat, als je een cadeautje bent. Ze is een zeer enthousiaste, energieke en ook vriendelijke dame die zeker doorgaat met vrijwilligerswerk al is ze ver in de 70. Er waren nog meer persoonlijke dingen. Een emerituspredikant vertelde me dat ik lang geleden ook al eens een lezing had gegeven in Heilo. Dat wist ik natuurlijk niet meer maar ik heb het opgezocht: het was op 29 mei 1972, over mijn eerste boek.
Er was een zeer meelevend publiek van ongeveer 50 mensen.
In het nagesprek hadden we het over de checklist (hst 5) voor vrijwilligers die iets zoeken, we hadden het over vrije keuze die geen vrijblijvendheid is, we hadden het over het feit dat als de vrijwilligersuren betaald zouden moeten worden, dat enorme bedragen zou betekenen, we hadden het over samenwerking tussen ouderen en jongeren, enz.

17 april SWO Veenendaal
Een middag voor de vrijwilligers. Eerst hebben zij een sessie gehad waarin ze hun eigen wensen en suggesties voor het werk en de organisatie hebben geuit aan de leiding.
Daarna de lezing. Uit het nagesprek neem ik hier de relatie van enkelen met hun ouders. Een vrouw vond het zo verdrietig dat haar ouders helemaal niet om konden gaan en overal ruzie over hadden, nu vader met pensioen was. En ze hadden er zich op verheugd! Het was voor hun geen fijne tijd geworden. Ja, voor de cursus Pensioen in zicht is het nu te laat. Er was natuurlijk al langere tijd een communicatieprobleem opgebouwd. Ze zouden weer met elkaar moeten kunnen praten over hun gevoelens en wensen. Iemand reageerde op mijn suggestie: laat die oude ouders toch nog eens doen wat ze nog graag zouden willen (o.a. door mijn verhaal van oom Henk). Zij had zo’n spijt dat ze dat niet had gedaan vanwege domme muizenissen en haar moeder niet had gegeven wat ze graag wou. Nu is het te laat, ze is overleden. Achteraf zei nog iemand dat moeder met haar een cruise wou doen maar dat ze er van af wou, te riskant. Maar na mijn verhaal ging ze toch maar wel die cruise doen. Waarom niet? Een cruise is rustig vervoer. Verder ging men ook het advies volgen om bij huisbezoek niet alleen te vragen of er iets nodig is, maar ook of men iets te bieden heeft. Iets doen voor een ander, daar knap je zelf van op. Dat is geen ethische -, maar een psychologische kwestie.

26 April, Alkmaar, in de bibliotheek
Hier ging het nagesprek vooral over de relatie met ouders. We hebben het dan over mensen die zelf ‘oud’ zijn maar hoogbejaarde ouders hebben. Twee dames vertelden dat ze zelf zo veel hadden aan de bezoeken aan hun moeder. Een dame was er voor verhuisd om haar moeder vaak te kunnen bezoeken. Een ander had een moeder van 93, in een rolstoel, die altijd een bussy-body was geweest en haar eigen gedwongen passiviteit nauwelijks kon verdragen. Er gaat een activiteit gezocht worden die ze nog kan doen, ze is helemaal helder en hoog opgeleid. Curieus was, dat nu die moeder gedwongen de tijd moest nemen om met haar dochter te praten, tijd, die ze als jongere vrouw niet aan haar kinderen had besteed omdat ze te druk was, dat nu haar dochter voor het eerst het gevoel had dat ze een moeder had.
Dit was het laatste verslag. De lezingen gaan door! Goede zomer iedereen! Liebje Hoekendijk