Ze brengt ook een nieuwe CD uit, maar gaat er niet van uit dat ze weer succes zal hebben. Daar is ze nooit van uitgegaan. Met Pim Jacobs, haar tweede en 10 jaar jongere man die haar ook begeleidde op de piano,

bouwde ze haar carriere op. ‘Voor we trouwden was hij al jaren verliefd op me, hij was zo lief.’ Toen hij in 1996 stierf heeft haar dat jaren gekost om er weer bovenop te komen. Eerder al, in 1984 overwon ze borstkanker en kwam terug met een glorieus optreden in het Concertgebouw.
Of Reys nu optreedt voor een tent wilde soldaten of in een schouwburg in Amsterdam, het is was haar betreft even jazzy. ‘Keurig applaudisseren doen ze bij mij nooit, hoor. Ik zweep ze wel genoeg op. Ik denk altijd: als ik geen succes heb, dan ligt het aan mezelf’.
‘Ik zag wel op de film dat ik meer rimpels krijg. Ik kan ze op laten halen, maar dat doe ik toch maar niet. Dat zie je pas als je oud bent…’
Reys manier van zingen is de laatste tijd veranderd. Vrijer. Ze speelt op een gewaagde manier met de timing. ‘Ik denk dat het me eigenlijk niet zo veel meer kan schelen of mensen het mooi vinden. Want het hoeft niet meer…nu doe ik gewoon wat ik voel en heb ik er maling aan of het commercieel is. Het gekke is dat ik meer werk heb dan ooit…!’ Uit een interview Volkskrant 20 april 2007 door Koen Schouten.