Om 5 uur een apperitiefje bij de open haard, de sfeer van een herenhuis (Agatha Christie-achtig) met een gracht met zwanen.

Deze huizen zijn niet het goedkoopste verzorgingshuis, maar toch zijn ze goedkoper dan een vergelijkbare reguliere zorginstelling. Er is geen managementslaag, geen inwonende arts (iedereen houdt zijn eigen huisarts), geen afdeling administratie (die wordt centraal gedaan). Verzorgend personeel krijgt een marktconform salaris, maar ze vinden het werk bij deze huizen leuker, dus er is geen gebrek aan personeel. Een andere, goekopere vorm is ‘De Herbergier’, ook voor ouderen. De vorm is afgekeken van de Thomashuizen. Het eerste Thomashuis is gestart door de ouders van de verstandelijk- en lichamelijk gehandicapte zoon Thomas, die hun zoon thuis wilden verzorgen maar daar wel hulp bij nodig hadden. Toen er enkele andere kinderen bijkwamen vormden ze dus zelf een mini-instelling. Na hun worsteling met de regels, die niet op hun situatie zijn toegesneden, ging het goed, en er zijn nu 60 Thomashuizen. Speciaal is, dat de zorg wordt ‘ingehuurd’ door de bewoners, via het PGB, het persoonsgebonden budget. Als het om dementerenden gaat, is er wel familie nodig die de aanvrage doet en beheert. Deze nieuwe huizen hebben een inwonend echtpaar en er is veel persoonlijke aandacht. Betaalbaar met AOW met PGB. De panden worden door Vestia gekocht en onderverhuurd voor 20 jaar aan de franchisers van De Herbergier. ‘De zorg moet weer leuk worden’. Volkskrant 1-3-2007