De avonturen-verhalen van grote zeezeilers hebben me altijd bijzonder gefascineerd. Daar waren mannen bij zoals Sir Francis Chichester, die op zijn 66 alleen rond de aardbol zeilde en een record vestigde. Dat avontuur veranderde zijn leven. In mijn boek ‘Vrijheid en Eenvoud’ vertel ik het verhaal van een Engelse dame op leeftijd, Helen Tew, die met een bootje van slechts acht meter lengte de Atlantische oversteek maakte. Zij was 89 jaar en maakte deze reis met aan boord twee zonen van in de zestig! Deze mensen droomden een droom en gaven niet op totdat hij werkelijkheid was geworden. Kennelijk is leeftijd geen probleem. Het draait om de conditie van je geest. Je moet de moed kunnen opbrengen om nog iets groots te ondernemen als je ouder wordt.
Ik was 65 toen ik solo over de Atlantische Oceaan zeilde naar het Caribisch gebied en was 67 toen ik terugkwam. Ik maakte deze tocht na een hartoperatie en een uiterst pijnlijke echtscheiding, bijna-faillissement en nog enkele andere rampen. Maar de beslissing om te vertrekken en vele onzekerheden en zelfs gevaar onder ogen te zien veranderde mijn leven. De pijn van vroeger ebde langzaam weg in de enorme leegte van de oceaan en ik ging weer nieuwe plannen voor de toekomst. Het heeft alles te maken met durf, met doorzettingsvermogen, met strijdlust en niet opgeven tot je doel bereikt is, of zoals mijn zus Liebje het noemt: levenskunst.
Soms is een tussenperiode noodzakelijk om los te komen van je oude situatie en open te staan voor een nieuwe uitdaging. In de Bijbel staan verhalen van grote mannen die de woestijn in trokken en daar in de eenzaamheid tot zichzelf en hun diepste roeping terugkeerden. Het is te vergelijken met wat in nautische termen ‘stil water’ heet. De eb laat het water zakken tot het op een punt komt waarop het als het ware twijfelt totdat de nieuwe vloed het waterpeil weer doet stijgen. Voor ons als zeezeilers is het soms erg belangrijk om dit moment precies te berekenen, het is soms het enige moment waarop je een kaap kunt ronden. Het doel van de woestijn is niet je koers totaal te veranderen, maar het doel is je ballast kwijt te raken. Daarna ga je misschien weer hetzelfde werk doen, dezelfde hobby’s uitoefenen, dezelfde vriendenkring in stand houden, maar je doet het met nieuwe energie en een diepe bevrediging dat je er nu zelf voor gekozen hebt.
Jean-Louis Pisuisse dichtte het liedje: ‘Mens, durf te leven!’ Een levenshouding die ik me eigen heb gemaakt nadat ik me het juk van het moralisme van me af had gegooid. Joodse mensen zeggen bij het drinken van een glas wijn ‘L’Chaim’, op het leven. Het glas wijn op de omslag van ‘Levenskunst van ouderen’ is treffend gekozen. Wijn spreekt van leven, genieten en van een feestelijke stemming. Daar klinken we op. Op het leven. Laten we afspreken met elkaar dat we doorgaan met genieten tot we erbij neervallen.
