Oud zijn is niet iets van de tijd; dat wil zeggen ik zie soms wel eens mensen die jong zouden moeten zijn maar zichzelf zodanig sociaal geëngageerd hebben dat ze continu moe, druk, afwezig, e.d. zijn. Dat is pas oud, dat je de tijd niet meer hebt om te leven en constant ben je bezig iets voor anderen te doen, of het nou de werkgever of de eigen familie is. Het is net alsof sommige mensen leven om maar niet te hoeven leven.
Dan zie ik soms wel eens iemand die oud zou moeten zijn maar die rustigjes, lachend en grappend door het leven gaat. Die de tijd neemt en opmerkzaam is. Die leeft ongeacht wat er komen gaat.
Dat is een keuze die men kan maken, misschien worden vele jonge mensen wel door de omstandigheden geleefd, ze maken te snel kapitale beslissingen en hebben voor het duidelijk is wat ze precies willen een overvolle agenda, en komen er misschien op latere leeftijd achter dat het een keuze was.
Ik kom van katholieke huize maar ben niet in die zin gelovig; toch haal ik me wel eens het idee voor de geest om bij Petrus aan de hemelpoort te staan waarbij hij me vraagt wat ik zoal in het leven heb gedaan. Die vraagstelling is echter niet voor straks maar voor nu, want met zo'n druk leven heb je toch eigenlijk niets bereikt wat je nou met verve aan Petrus zou kunnen vertellen. Hemelpoortpetrus is toch een levenskunstenaar en zal toch een connoisseur van verhalen zijn, wil die kleine details, het randje wat het leven vol maakt.
Wat is oud dan, oud is dat je zoveel hebt gedaan maar er zo weinig mee hebt, alles lijkt langs je heen gesneld en je bezigheden zijn opgelost in het verleden. Jong is misschien toch dat je de volgende dag wakker wordt en denkt 'ah een nieuwe dag!'
