Ik wilde toch wel het naadje van de kous weten en nou blijkt dat het
verbod op de afbeelding van de profeet niet zo absoluut is als sommigen
me willen doen geloven. Net als in het Christelijke en Joodse geloof
is er binnen de Islam het gebod op het vereren van afgoden. Het is binnen de Islam
a.h.w. jurisprudentie dat afbeeldingen van de profeet leiden tot het
aanbidden van het portret i.p.v. het aanbidden van God zelf en zodoende
is het afbeelden van religieuze figuren een taboe. Toch zien we van
beelden uit Irak dat het dragen van afbeeldingen van religieuze figuren
zoals hier het portret van ayatolla Al-Sistani niet ongebruikelijk is.
Het absolute verbod op het afbeelden van de profeet is een recente
gedachte en een interpretatie; te vergelijken met de gedachte achter de
beeldenstorm in 1566.
Het is dus niet te verdedigen dat men geen afbeeldingen van Mohammed mag plaatsen. Al helemaal niet als deze kwetsend zijn want wie zou er nou tot afgoderij overgaan na het zien van dergelijke cartoons?
Het einge steekhoudende argument wat blijft is dat de cartoons
beledigend zijn. Niet erger eigenlijk dan het beeld van Jesus als een
wietroker of 'free sex' bepleiter, of beelden van God als ezel, e.d.;
allen beelden die ons de laatste 40 jaar vanuit de media bereikten.
Wat na dit alles bij me overbleef is het gevoel dat men vooral in het
midden oosten ons niet begrijpt. Men kent niet onze keuzevrijheid om
als lezer en televisiekijker te
lezen en zien wat wij willen, men kent ook niet onze vrijheid te vermijden wat we niet
willen zien.
Van deze vrijheden van pers heeft men vooral in Iran, Syrie en op het
Saudische schiereiland, geen benul en
zodoende vraagt men aan een regering excuses voor het doen en laten van
de pers.
Men begrijp ook niet dat men in het 'vrije westen' informatie
a.h.w. a la carte kan kiezen, en dat vrijheid van de pers essentieël is
voor het behoud van de culturele integriteit van verschillende groepen
die leven binnen een multiculturele
samenleving. We kiezen de informatie a.h.w. net zoals we bij de
supermarkt een keuze maken uit artikelen van verschillende
leveranciers. In vele Arabische en Islamitische landen hebben ze
slechts één leverancier.
Mij blijft de gedachte dat 'we' in het westen nergens onze excuses voor
hoeven aan te bieden. Mij blijft de angst dat Syrië en Iran de Islam
mobiliseren als macht tegen ons en onze vrijheden.
Maar we moeten ons ook realiseren dat de Islamitische opwinding en
verontwaardiging rond de spotprenten grotendeelsdeels echt is, maar
laten we nooit ophouden met de open dialoog. Onze wetten en vrijheden
komen ook voor uit de Judaeo-Christelijke traditie; getemperd door de
tijd weten we nu dat iedereen recht heeft op een diepe religieuze
overtuiging op zijn of haar manier zonder dat deze uitleg of belijdenis
ooit kan leiden tot vervolging. En we kunnen daarom nooit aflaten de
vrijheid van meningsuiting te blijven verdedigen.
