Het was één verrel joars nog pas
Da't brulloft van Geurt Harmzen was,
En nou al hêt ie raozend spiet;
Went - om wa rejen weet ie niet-
Z'n vrouw wordt kwoajer alle daogen
En duut hem niks as sarren, plaogen.
En of ie gek zich prakkeziert,
En wat ie ok met haor prebiert,
En of ie "hê?" zeit of "wablief?"
Zij is 'én kruus, da lillik wief!
Kum, docht ie, 'k zal 't toch maor waogen
En gao Pastoor z'n raod is vraogen.
"Mins! (zei Pastoor) daor hedde 't nou!
Ik zei oe: nêm haor nie tot vrouw,
Ze deugt nie, gleuf me, beste vriend!
Ge sloeg mien raod toen ien den wiend.
Kiek, wilde oew lot nie meer beklaogen,
Dan motte oew kruus geduldig draogen."
"Is 't anders nie? (zei weer de boer)
Al valt 'ét nog zoo zwaor, zoo zoer
Ik zal 'et draogen! 'k verwed mien kop"!
Hie gêft Pastoor de hand er op,
Geet weg en repetiert bie vlaogen:
Ik mot mien kruus geduldig draogen.
En krek dat ie z'n huus ienkwam
Daor spuugde zij weer vuur en vlam.
"Hierrrr!" zeit ie, en ie pakt 'et wief
Met stevige ermen um 'ét lief.
En nêmt z'n kruus op, um 't te draogen
Gelukkig da gen minsen 't zaogen!
Lang draogt ie haor de deel ien 't rond;
Zij raost da 't schuum stoeng op heur mond.
Erst toen heur kwaodheid was gedaon
Mocht ze op heur eigen been' weer staon.
Wa keek ze onthutseld en verslaogen !
"Geduldig (zei ie mot 'k oe draogen."
Nog éns maor is ze kwaod gewêst;
Da was toen ook veur 't allerlest;
Went net precies as de erste keer
Nam ie z'n kruus en droeg 't weer.
Siends wier zij better alle daogen:
Hie had gen kruuske meer te draogen.
Het gedicht is van Bernard van Meurs
Leefde van 30 april 1835 tot precies 80 jaar later 30 april 1915.
Leefde zijn laatste jaren als kapelaan in Rotterdam.
