De veertien jaar dat ik na mijn scheiding alleen ben geweest zijn me goed bevallen. Ik heb een nieuw eigen leven kunnen opbouwen, dat zich, na mijn werk, voor een groot gedeelte afspeelde in mijn eigen huis. Ik vind het heerlijk om thuis te zijn en daar de dingen te doen die ik graag doe. Maar ook lunch ik graag in de weekeinden met vrienden en vriendinnen en snuffel ik op de markten van de stad, vooral op zaterdagmorgen wanneer ik tevens mijn boodschappen voor de hele week doe. In dit ritme dreigde verandering te komen toen ik op mijn zestigste met pensioen kon gaan. Ik had geen keus, het was zo door mijn werkgever besloten. Ik vond dat het beter was om mijn aandachtsgebied te verleggen in plaats van deze beslissing aan te vechten. Ik ging mensen coachen die problemen hebben in het omgaan met hun geld. Erg dankbaar en ook interessant werk en ik bleef zodoende in de prettige afwisseling van werken en vrije tijd leven.
Toen ik 61 werd besloot ik een nieuwe partner te gaan zoeken voor de rest van mijn leven. Ik verlangde naar iemand waar ik bij zou horen, bij wie ik mij kan toetsen op mijn waarde als partner en het gevoel kan krijgen iets blijvends en iets speciaals te betekenen. Ook heb ik behoefte aan intiem en vertrouwd lichamelijk contact. Dit alles kan niet in enkele maanden worden gerealiseerd, sterker, er zijn jaren voor nodig om dit naar beider tevredenheid met iemand op te bouwen.
Voordat dat opbouwen kan beginnen is het natuurlijk nodig om iemand te vinden waarmee ik dat kan doen en die dat ook met mij wil. Iemand vinden, hoe doe je dat zó, dat de kans van slagen het grootst is?
Ik sprak erover met een goede vriend en samen kwamen we tot de conclusie dat, alvorens tot actie over te gaan, het nodig is over een en ander goed na te denken. Wat wilde ik? Wat wilde ik niet? Wat zijn mijn mogelijkheden en mijn onmogelijkheden van dit moment? Denk ik dat het leuk is om met mij te leven? Heb ik wat voor een ander over? En meer van dit soort dingen. Daarna zou ik een advertentie in een goede krant kunnen zetten. De tekst kan mooi en compact zijn en er is een kans dat je brieven krijgt waarvoor moeite is gedaan. Dat zou wat mij betreft de beste manier zijn.
Zo gezegd, zo gedaan. We componeerden samen de tekst want ik ben niet zo goed in het aanprijzen van mijzelf. Gelukkig hoefde er niets aangeprezen te worden. Het werd een eenvoudige tekst met korte maar belangrijke informatie.
Ik ontving acht brieven. Ik heb met alle acht respondenten een afspraak gemaakt. Er was nu immers een kans om in relatief korte tijd verschillende mannen te ontmoeten en dat vond ik belangrijk.
Omdat ik voldoende weet wat ik wel en niet wil, wat mijn mogelijkheden en onmogelijkheden zijn en ik ook notie heb van hoe ik in elkaar zit, besloot ik in eerste instantie af te gaan op mijn gevoel tijdens een dergelijke eerste ontmoeting.
De derde afspraak was met een, in mijn ogen althans, heel aantrekkelijke man die me opvallend genoeg en helaas op geen enkel moment recht aangekeken heeft. Ook niet op het moment dat we ons op het afgesproken terras aan elkaar voorstelden.
Eerste waarschuwing.
Hij staarde steeds wat naar de grond (zoek je iets..?) en vertelde dat hij al erg lang op zoek is en nu eindelijk wel eens succes wilde hebben. Begrijpelijk. Deed hij daarom misschien wat ongeduldig, ja, zelfs wat humeurig? Tweede waarschuwing.
Hij had het vervolgens over een kamp waar hij als klein jongetje met zijn moeder had gezeten. Zij is nu 93 jaar en woont nog op zichzelf. Een fantastische vrouw! Ze hadden, en hebben nog steeds, een heel stevige band met elkaar. Ze weet altijd waar hij uithangt en wat hij doet en dus weet zij ook dat hij nu actief op zoek is naar een vrouw voor hem, wat naar haar mening nu wel eens moet lukken, want haar einde nadert.
Mijn gevoel waarschuwde me opnieuw. Ik wist het al vóór hij het gezegd had. Want tijdens het afrekenen met de ober op het terras waar wij zaten zei hij, terloops maar verraderlijk, en weer zonder mij aan te kijken:
‘Doe de volgende keer een rok aan’.
Sophie de Wijn (uit: “Verkering na je zestigste” uitg. SWP Amsterdam)
