Maarten (69) en Astrid (72) hebben elkaar anderhalf jaar geleden leren kennen. Ze worden verliefd op elkaar en na een fijne vakantie bij zijn zoon in Amerika besluiten ze te gaan trouwen. Ze hebben plannen hun beider huis te verkopen en samen een nieuw en, met het oog op het ouder worden, vooral comfortabel huis te betrekken.
De bruiloft wordt op korte termijn vastgesteld en bekendgemaakt door middel van een kaart met foto waarop ze in haar tuin het glas heffen naar elkaar.
Dan beginnen, voor hen onverwachts, de problemen. De kinderen van Astrid laten haar weten dat ze het met deze plannen niet eens zijn.
‘Waarom moet je zo nodig trouwen?’ en ‘Als jullie gaan trouwen wat heeft dat dan voor financiële gevolgen? Het geld van Pappa? Van ons? Heb je daar al over nagedacht? Wij willen niet dat Maarten zich met ons familieleven gaat bemoeien’ enzovoort. Vervelende telefoongesprekken. Geen bezoekjes meer. Verwarring. Alles is verstoord. Astrid is bang dat wanneer ze met Maarten trouwt, ze het contact met tenminste twee van haar kinderen zal verliezen. Ze raakt is paniek. Maarten, weet ook geen raad met de situatie en zo lopen de goede verhoudingen gevaar en lijkt een vroegtijdig einde van hun geluk in zicht. Maar dat willen ze niet!
Wat staat hen te doen? Wat is hier aan de hand? Wat is de taak van Astrid? En welke rol is er weggelegd voor Maarten? Zij gaan immers op gevorderde leeftijd met elkaar trouwen en er is blijkbaar geld. Hebben zij misschien de wens de ander bij overlijden goed of nog beter verzorgd achter te laten? Of vinden zij het billijk dat de kinderen hierin niet tekort zullen komen? Of vinden zij het niet vanzelfsprekend rekening te houden met de kinderen?
Wat willen zij?
Als oudere mensen (met geld) een nieuw partnerschap aangaan, komt het nogal eens voor dat de kinderen bezorgd worden om hun erfenis. Dat kan heel vervelende situaties tot gevolg hebben, zoals in het verhaal van Maarten en Astrid*. Niet zelden wordt de verstandhouding tussen ouders, zoons en dochters verstoord en wordt de nieuwe partner met gemengde gevoelens ontvangen, wat bovendien de nieuwe relatie ook niet onberoerd laat.
De nieuwe partner heeft het misschien op het geld van de ander gemunt, zo wordt wel eens vermoed. Dat kan inderdaad het geval zijn, maar het kan ook zijn dat dit volkomen bezijden de waarheid is.
Hoe zit het tegenwoordig met de erfrechtelijke zaken tussen toekomstige partners onderling en die van hen met hun zonen en dochters? Het blijkt dat er tegenwoordig veel mogelijkheden zijn. Het kan ingewikkeld zijn als de overleden vader of moeder bijvoorbeeld iets aan de kinderen heeft nagelaten waarover de overgebleven partner het zogeheten vruchtgebruik heeft. Of als er een testament is waar specifieke wensen zijn vastgelegd. Of als er juist geen testament is.
De Nederlandse wetgever heeft op het gebied van het familiaal vermogensrecht uitgebreide hervormingen doorgevoerd*. Uit de gesprekken die ik hierover voor mijn boek ‘Verkering na je zestigste’ heb gevoerd, blijkt dat de meeste mensen met officiële plannen de gang naar een notaris een must vinden. Zij kunnen immers regelen wat hen goeddunkt. Zij zijn tot hun dood baas over hun geld en hun bezittingen. Als er een geheel nieuwe situatie ontstaat doordat er een nieuwe levenspartner ten tonele verschijnt, is het logisch, tenminste als de partners dat willen, dat ook op financieel gebied een en ander kan veranderen. De toekomstige partners doen er in iedere situatie goed aan samen hierover te praten en samen te bepalen wat zij op dit gebied willen en de resultaten van dit willen ook vast te leggen bij een notaris. Het voorkomt veel ruzie, zorgen en verdriet.
Sophie de Wijn
**Lees uitgebreider over de situatie van Maarten en Astrid en lees tevens praktische informatie over meer belangrijke aandachtspunten, recente veranderingen en mogelijkheden voor informatie op juridisch gebied in: ‘Verkering na je zestigste’ uitg. SWP Amsterdam.
